“मी पुन्हा येईन”… नवनीत राणांच्या दमदार घोषणेने धारणीची सभा दणाणली; फडणवीसांच्या सूचनेने राजकीय तापमान चढले

–सचिन इंगळे (प्रतिनिधी) धारणी :  धारणीच्या सभामंडपात संध्याकाळी मावळत्या सूर्याचे लालसर प्रकाशकण पडत होते आणि तितक्याच लाल तेजाने उत्साहाने धडधडणारी एक सभा भरून वाहत होती. मंचावर मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस उभे होते—ताठ, स्थिर, आणि सभेच्या उत्कंठेला दिशादर्शक ठरत. त्या क्षणी, नवनीत राणांनी हातात माईक घेतले आणि त्यांच्या आवाजात एकवेळ अनुभवलेली वेदना, तर दुसऱ्या क्षणी पुन्हा उभे राहण्याची आर्त ऊर्मी दोन्ही मिसळली.

“दादा… आता मलाही म्हणायची वेळ आली आहे—मी पुन्हा येईन!”
हे वाक्य तोंडातून निघताच, जणू आकाशात वीज चमकली आणि जमलेल्या गर्दीच्या शिरांमधून रोमहर्षक लहर धावत गेली.

राजकारणात कधी विजयाचे तर कधी पराभवाचे ढग दाटतात—हे सत्य नवनीत राणा स्वतः अनुभवून बोलत होत्या.
त्या पुढे म्हणाल्या,
“हरलो, पण हरवत नाही गेले. जनतेच्या घरापर्यंत, त्यांच्या विश्वासापर्यंत मी पोहोचत राहिले. ‘बेटी वापस लाना है की नहीं?’ असा प्रश्न विचारणाऱ्या प्रत्येक डोळ्यातून मला पुन्हा लढण्याची शक्ती मिळाली.”

मुख्यमंत्री फडणवीसांच्या उपस्थितीत बोललेल्या त्यांच्या या शब्दांत भावनेची दाहकता तर होतीच, पण त्यात भविष्याच्या नव्या उजेडाची चाहूलही होती.
खेरीज, त्यांच्या भाषणात एक भावपूर्ण क्षण असा आला की त्यांनी मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांच्याबद्दल म्हटले—
“महिलांच्या प्रत्येक संघर्षामागे जर कोणी ठामपणे उभे राहिले असेल, तर ते देवेंद्र भाऊच. त्यांचा आशीर्वाद असेल तर ‘माजी’ हा शब्द माझ्या नावाशी कायमचा तुटून जाईल.”

सभेचा हृदयस्पंदन वाढवणारा आणखी एक वळण मुख्यमंत्री फडणवीसांनी दिला.
हसत, पण सूचक भावनेने त्यांनी जाहीर केलं—
“नवनीत राणा माजी राहणार नाहीत.”
ही ओळ उच्चारताच संपूर्ण परिसरात उत्साहाचे गुंज निनादत राहिले. राजकीय वर्तुळातही लगेच कुजबुज सुरू झाली—
राज्यसभा? नवी जबाबदारी? की पुन्हा खासदारकीची उंच भरारी?
उत्तर अजून कुणाकडे नाही. पण संकेत मात्र स्पष्ट आणि घनगंभीर आहेत.

यानंतर नवनीत राणांनी आपल्या शैलीतच कवितेला वास्तवाशी जोडत म्हटले—
“मेरा पानी उतरता देख किनारे पे घर मत बनाना… मैं समंदर हूं… फिर लौट के आऊंगी.”
आणि त्यालाच मराठीची ऊब देत— “मी पुन्हा येईन.”
त्यांनी जणू स्वतःलाच नव्हे तर जनतेलाही शब्द दिला.

धारणीतील ही सभा संपली, पण नवनीत राणा यांच्या एका वाक्याने निर्माण झालेल्या लहरी अजूनही राजकारणाच्या पाण्यावर वर्तुळं उमटवत आहेत—